Tunel, kanał, most? O tym, jak wygrał EuroTunel.

W dniu 29 lipca 1987 roku François Mitterrand i Margaret Thatcher podpisali traktat między Wielką Brytanią a Francją, który zezwalał na budowę tunelu pod kanałem La Manche, dzięki temu dziś bilety Eurotunel są łatwo dostępne do zamówienia również online. Już wkrótce po drugiej wojnie światowej innowacyjne projekty ujrzały światło dzienne, w którym uczestniczyli przodkowie BNP Paribas, których kulminacją był projekt Eurotunel w maju 1994 roku.

Most przez kanał?

W grudniu 1960 r. Założono SEPM (Société d’études du pont sur la Manche) – projekt sponsorowany przez główne banki, takie jak Banque nationale pour le commerce et l’industrie (BNCI) i Crédit lyonnais. Celem było zbudowanie pełnego połączenia, innymi słowy kolejowego i drogowego, między Francją a Wielką Brytanią. W pierwszym projekcie z lipca 1961 roku zaproponowano most o długości 33 km, składający się z 10 pasów ruchu, z których 2 miałyby być kolejowe.

Wobec konkurencji ze strony innych projektów, SEPM w 1963 roku zaproponował nową wersję projektu, tym razem na „most-tunel-most”, inspirowaną pracami w zatoce Chesapeake w USA. Miała zostać zbudowana zbudowana ogólna konstrukcja o długości 36 km, składająca się z dwóch sztucznych wysp o długości 2 km, połączonych z wybrzeżami mostem o długości 7 km i ze sobą tunelem o długości 7 km. Wyspy byłyby wyposażone w:

• stacje obsługi,
• obiekty rekreacyjne, takie jak restauracje, hotel i plaża,
• lądowisko dla śmigłowców.

Albo zamiast tego tunel?

W tym samym czasie w lipcu 1957 r. Groupement d’études du tunnel sous la Manche przedstawiła projekt tunelu wyłącznie kolejowego, wspierany przez pionierów w dziedzinie dużych projektów, takich jak Banque de Paris et des Pays-Bas, Compagnie universelle du canal maritime de Suez, Rothschild, BNL i wreszcie BNP.

39-kilometrowy tunel składał się z 2 chodników i jednej galerii usługowej. Aby go obsługiwać, oprócz zwykłego transportu kolejowego pasażerów i towarów, zaplanowano wahadłowiec składający się ze specjalnych wagonów z bocznymi drzwiami dla pojedynczych pojazdów, ciężarówek i autokarów. Ten projekt szybko zyskał przychylność inżynierów i rządów.

Jednak problemy finansowe zmusiły banki do wycofania się, a Londyn zdecydował się zakończyć projekt w styczniu 1975 roku.

Pomysł na most wrócił

Dopiero w 1981 r. Francuski minister Michel Rocard wznowił ten proces, do którego później dołączyli Brytyjczycy. W grudniu 1984 roku powstało francusko-brytyjskie konsorcjum 1984 Euroroute. Projekt opierał się na połączeniu kolejowym i drogowym, zgodnie z zasadą „most-tunel-most” zaproponowaną już w 1960 roku.

Połączenie drogowe składało się z mostu wantowego, który łączy wybrzeża ze sztucznymi wyspami na kanale La Manche. Duża spirala na każdej wyspie prowadziłaby pojazdy do 21-kilometrowego tunelu pod wodą. Na wyspach powstałyby wszelkiego rodzaju usługi turystyczne. Połączenie kolejowe, które składało się z dwóch rur poniżej kanału La Manche, byłoby zarezerwowane tylko dla bezpośrednich pociągów pasażerskich i towarowych. Co zostało z tej koncepcji? Już wiesz – dzisiejszy EuroTunel.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.